बुधवार, 21 ऑक्टोबर 2026
Paris Paralympic 2024 : तिचा जन्म सूर्यग्रहणादरम्यान झाला होता आणि जन्माच्या वेळी तिचे डोके खूपच लहान होते, तसेच ओठ आणि नाक किंचित असामान्य होते. गावकरी त्याला चिडवायचे. पिची (मानसिक) – लोकांना कोठी (माकड) म्हणून संबोधून भुसभुशीत करण्यासाठी वापरले जाते. घरी येताच ती ढसाढसा रडायची. तो लहान होता. तिला सांभाळण्याचा आम्ही सर्वतोपरी प्रयत्न केला, पण मूल हे मूल असते. लोक आम्हाला त्याला अनाथाश्रमात पाठवायला सांगायचे. आज तिला दूरच्या देशात पॅरालिम्पिक पदक जिंकताना पाहून ती खरोखरच एक खास मुलगी आहे हे सिद्ध होते… होय, ही कथा आहे दीप्ती जीवनजीची आणि दीप्तीची आई जीवनजी यांनी या गोष्टी सांगितल्या.
दीप्ती जीवनजीने जिंकले कांस्यपदक
🇮🇳🥉 HISTORY ALERT! Deepti Jeevanji becomes the first Indian para athlete to win a Paralympic medal in the Women's 400m T20 event. 📷 Getty • #DeeptiJeevanji #Athletics #ParaAthletics #Paris2024 #Paralympics #TeamIndia #BharatArmy #COTI🇮🇳 pic.twitter.com/K8TaZD11VX — The Bharat Army (@thebharatarmy) September 3, 2024
प्रबळ इच्छाशक्ती मनुष्याला कुठे घेऊन जाते
पॅरिस पॅरालिम्पिक 2024 ने जगाला दाखवून दिले आहे की प्रबळ इच्छाशक्ती असेल तर काहीही साध्य करता येते. आव्हाने असतानाही खेळाडूंनी यशाची शिखरे गाठली आहेत. भारताच्या दीप्ती जीवनजी अशा प्रेरणादायी खेळाडूंपैकी एक आहेत ज्यांचा प्रवास आव्हानांनी भरलेला होता, परंतु तिने कधीही हार मानली नाही. दीप्ती जीवनजीने पॅरिस पॅरालिम्पिक 2024 मध्ये महिलांच्या 400 मीटर T20 स्पर्धेच्या अंतिम फेरीत कांस्यपदक जिंकून भारतासाठी 16 वे पदक जिंकले. पॅरा-ॲथलीटने ही शर्यत ५५.८२ सेकंदात पूर्ण केली.
जागतिक ॲथलेटिक्स पॅरा चॅम्पियनशिपमध्ये भारतासाठी पहिले सुवर्णपदक
दीप्ती जीवनजीने यापूर्वी जपानमधील कोबे येथे झालेल्या जागतिक ॲथलेटिक्स पॅरा चॅम्पियनशिपमध्ये भारतासाठी पहिले सुवर्णपदक जिंकले होते. ती आंध्र प्रदेशातील वारंगल जिल्ह्यातील कलेडा गावची रहिवासी आहे. तिचे आई-वडील जीवनजी यादगिरी आणि जीवनजी धनलक्ष्मी यांनी त्यांच्या मुलीला मोठे होत असताना कसे टोमणे सहन करावे लागले ते आठवले. इंडियन एक्स्प्रेसच्या वृत्तानुसार, दिप्तीचा जन्म बौद्धिक अपंगत्वाने झाला होता.
ती म्हणते- जेव्हा माझ्या पतीचे वडील वारले, तेव्हा आमचा खर्च भागवण्यासाठी आम्हाला शेती विकावी लागली. माझे पती दिवसाला 100 रुपये किंवा 150 रुपये कमावत होते, त्यामुळे असे दिवस होते जेव्हा मला माझ्या कुटुंबाचा उदरनिर्वाह करण्यासाठी काम करावे लागले, ज्यात दीप्तीची धाकटी बहीण अमुल्यही होती. दीप्ती नेहमीच शांत होती आणि फार कमी बोलायची. पण गावातील मुलं तिची छेड काढली की ती घरी येऊन रडायची. त्यामुळे मी त्याच्यासाठी गोड भात किंवा कधी कधी चिकन बनवायचे आणि त्यामुळे त्याला आनंद व्हायचा.
Deepthi Jeevanji-created-history-by-winning-a-bronze-medal-in-paralympics-2024
