‘सीता स्वयंवर’पासून रंगभूमीपर्यंत, ५ नोव्हेंबरचा ऐतिहासिक दिवस!

या कलागुणांच्या बळावर भावे यांनी ‘सीता स्वयंवर’ हे नाटक बाहुल्यांच्या माध्यमातून सादर करण्याचा विचार केला. मात्र, त्या वेळी चिंतामणराव पटवर्धनांनी त्यांना सांगितलं. “अरे, हा खेळ बाहुल्यांपुरता नको, जसा भागवत मंडळी कीर्तनाचा खेळ करतात, तसा जिवंत खेळ रच!” आणि हाच क्षण ठरला मराठी रंगभूमीचा पहिला श्वास!

५ नोव्हेंबर १८४३ साली सांगलीच्या राजवाड्यातील ‘दरबार हॉल’ येथे रंगलेल्या ‘सीता स्वयंवर’ या नाटकाने मराठी रंगभूमीचा पाया घातला. राजांच्या पाठबळावर झालेल्या या प्रयोगाने मराठी नाटकाला नवं आयुष्य दिलं आणि पुढच्या अनेक पिढ्यांसाठी नाट्यसंस्कृतीचं दालन उघडलं.

‘अगं अगं सूनबाई! काय म्हणताय सासूबाई?’ चित्रपटातून उलगडणार सासू-सुनेच्या नात्याची नवी गोष्ट

विष्णुदास भावे यांनी केवळ नाटक रचलं नाही, तर मराठी मनात नाट्यसंवेदना जागवल्या. म्हणूनच त्यांना मराठी रंगभूमीचे जनक मानलं जातं. त्यांच्या कार्याची परंपरा इतकी मजबूत झाली की, अनेक वर्षे नामांकित नाटक कंपन्या आपलं नवं नाटक प्रथम सांगलीतच सादर करीत.
“सांगलीत प्रयोग रंगला, म्हणजे सगळीकडे यश मिळणारच!” ही भावना कलाकारांच्या मनात घर करून राहिली होती.

आज, ५ नोव्हेंबरला रंगभूमी दिन साजरा करताना प्रत्येक कलाकार, दिग्दर्शक आणि नाट्यप्रेमी या परंपरेला अभिवादन करतो. विष्णुदास भावेंनी पेटवलेला रंगभूमीचा दिवा आजही तेजाने उजळत आहे.

संबंधित बातम्या