mughal empire history tansen rag malhar rain fact or myth scientific explanation akbar navratna
Tansen rag malhar rain myth or fact : सध्या उन्हाळ्याच्या कडक चटक्यांनंतर आणि उकाड्याच्या तप्त वातावरणात संपूर्ण देश मान्सूनची आणि मुसळधार पावसाची आतुरतेने वाट पाहत आहे. देशातील अनेक राज्यांमध्ये शेतकरी आणि नागरिक पावसाकडे डोळे लावून बसले आहेत. अशा या उष्ण वातावरणात, आपल्याकडे पिढ्यानपिढ्या ऐकवल्या जाणाऱ्या एका रंजक आख्यायिकेची आठवण अनेकांना होते. ती आख्यायिका म्हणजे मुघल काळातील प्रसिद्ध संगीतकार मियाँ तानसेन यांच्या गायनाची. असे म्हटले जाते की, तानसेन जेव्हा काही विशेष राग आळवायचे, तेव्हा ढग नसतानाही आकाशात विजा चमकू लागायच्या आणि मुसळधार पाऊस पडू लागायचा. पण खरंच असं घडायचं का? एका बाजूला आजचा आधुनिक माणूस पाऊस पाडण्यासाठी ‘क्लाउड सीडिंग’ (Artificial Rain) सारख्या महागड्या तंत्रज्ञानाचा वापर करत असताना, तानसेन केवळ आपल्या आवाजाच्या जोरावर पाऊस पाडू शकत होते का, या प्रश्नाचे उत्तर शोधणे अत्यंत रंजक आहे.
राममंतू पांडे म्हणजेच आपले ‘मियाँ तानसेन’ हे शास्त्रीय हिंदुस्तानी संगीताच्या इतिहासातील सर्वात देदीप्यमान नक्षत्र मानले जातात. त्यांचा जन्म आणि मृत्यू ग्वाल्हेरमध्ये झाला. लहानपणापासूनच संगीताची दैवी देणगी लाभलेल्या तानसेन यांनी आपल्या अफाट कौशल्याच्या आणि समर्पणाच्या जोरावर थेट मुघल सम्राट अकबराच्या दरबारात स्थान मिळवले. अकबराने त्यांच्या अद्भूत कलेचा आदर करत त्यांना आपल्या ‘नवरत्नांमध्ये’ (नऊ रत्ने) स्थान दिले आणि ‘मियाँ’ (म्हणजेच विद्वान) ही पदवी बहाल केली. तानसेन यांच्या गाण्याने दरबार मंत्रमुग्ध व्हायचा, या ऐतिहासिक सत्यासोबतच त्यांच्याबद्दल अनेक चमत्कारी कथाही जोडल्या गेल्या. त्यातील सर्वात लोकप्रिय कथा म्हणजे त्यांनी ‘राग मेघ’ किंवा ‘राग मल्हार’ गायला की पाऊस पडायचा आणि ‘राग दीपक’ गायला की दरबारातील दिवे आपोआप पेटायचे!
जागतिक घडामोडी संबंधित बातम्या वाचण्यासाठी येथे क्लिक करा : LSST Camera: Supernova चे स्फोट एकाच वेळी दोनदा दिसणार? आईनस्टाईनच्या ‘त्या’ सिद्धांताचा भारतीय शास्त्रज्ञांसह महाप्रयोग
इतिहासाचा आणि साहित्याचा अभ्यास केला तर आपल्या लक्षात येते की, या कथा मौखिक परंपरेतून म्हणजेच एका पिढीकडून दुसऱ्या पिढीकडे जात असताना अधिक नाट्यमय आणि अतिरंजित होत गेल्या. जेव्हा एखादा कलाकार आपल्या कलेमध्ये अफाट उंची गाठतो, तेव्हा लोक त्याला देवाचे रूप मानू लागतात आणि त्याच्याशी अलौकिक शक्ती जोडतात. तानसेन यांच्या बाबतीतही हेच घडले. प्रादेशिक कथा आणि लोकगीतांमध्ये त्यांच्या संगीताचा प्रभाव इतका वाढवून सांगितला गेला की, सत्य आणि कल्पनेमधील रेषा पुसट झाली. मुघल दरबारातील कवी आणि लेखकांची एक पद्धत होती की, ते आपल्या राजाची किंवा राजाच्या जवळच्या कलाकारांची स्तुती करताना अतिशयोक्तीपूर्ण भाषेचा वापर करत असत. टाळ्या, जहागिरी आणि अफाट कौतुकाच्या त्या वातावरणात अशा कथांचा जन्म होणे अत्यंत स्वाभाविक होते.
हिंदुस्तानी शास्त्रीय संगीतामध्ये ऋतू आणि रागांचा फार सुंदर संबंध जोडला गेला आहे. प्रत्येक ऋतूला एक विशिष्ट राग समर्पित आहे. उदाहरणार्थ, वसंत ऋतूसाठी ‘राग वसंत’ आणि पावसाळ्यासाठी ‘राग मेघ’ व ‘राग मल्हार’ गायले जातात. जेव्हा आपण पावसाळ्याच्या दिवसात निसर्गाच्या कुशीत बसून हे राग ऐकतो, तेव्हा आपल्या मनात पावसाचा आणि आनंदाचा एक भावनिक तरंग निर्माण होतो. हा संबंध पूर्णपणे मानसिक, भावनिक आणि सांस्कृतिक आहे. संगीतामुळे मानवी मनात ढग आणि पावसाचा भास निर्माण होऊ शकतो, परंतु भौतिक जगात प्रत्यक्ष ढग निर्माण करणे संगीताच्या आवाजाला कधीही शक्य नसते.
जर आपण अकबराच्या काळातील समकालीन ऐतिहासिक ग्रंथांचा, जसे की अबुल फजल लिखित ‘आईन-ए-अकबरी’ किंवा इतर दरबारी दस्तऐवजांचा अभ्यास केला, तर त्यात तानसेन यांच्या गायकीची अफाट प्रशंसा आढळते. ते एक महान संगीतकार होते यावर सर्व इतिहासकारांचे एकमत आहे. मात्र, कोणत्याही अधिकृत ऐतिहासिक दस्तऐवजात तानसेन यांनी गाणे गाऊन पाऊस पाडला किंवा विझलेले दिवे पेटवले, अशा चमत्कारिक घटनांची थेट नोंद मिळत नाही. त्यामुळे इतिहासकार या कथांना केवळ एक प्रतीकात्मक किस्सा किंवा लोककथा मानतात.
आधुनिक विज्ञानाच्या दृष्टीने विचार केल्यास, पाऊस पडणे ही एक पूर्णपणे गुंतागुंतीची वातावरणीय आणि भौगोलिक प्रक्रिया आहे. समुद्राच्या पाण्याची वाफ होणे, ती वाफ वर जाऊन तिचे संघनन (Condensation) होणे, ढग बनणे आणि हवेचा दाब बदलणे या सर्व प्रक्रियांनंतरच पाऊस पडतो. मानवी आवाजातून निघणाऱ्या ध्वनी लहरींमध्ये (Sound Waves) इतकी ऊर्जा नसते की त्या हवेतील पाण्याचे कण एकत्र करून ढग निर्माण करू शकतील. तीव्र आवाजाने ढगांमधील पाण्याचे थेंब खाली पडण्यास थोडी मदत होऊ शकते, परंतु गाण्याने नवीन ढग तयार करणे विज्ञानाच्या नियमांच्या पूर्णपणे विरोधात आहे.
जागतिक घडामोडी संबंधित बातम्या वाचण्यासाठी येथे क्लिक करा : PoK Protests: काश्मिरींच्या हातात बंदुका पाकिस्तानी सैन्यानेच दिल्या’; PoK मधील मोठ्या नेत्याचा खळबळजनक कबुलीजबाब, पाहा VIDEO
या कथेमागे एक समकालीन मानसशास्त्रीय कारण असू शकते, ते म्हणजे ‘योगायोग’. समजा, मुघल दरबारात पावसाळ्याच्या दिवसात एखादी संगीताची मैफिल रंगली असेल, आकाश आधीच ढगांनी भरलेले असेल आणि तानसेन यांनी ‘राग मल्हार’ गायला सुरुवात केल्यावर योगायोगाने त्याच वेळी मुसळधार पाऊस सुरू झाला असेल. लोकांनी या योगायोगाला तानसेन यांच्या गाण्याचे कारण मानले आणि तिथूनच या दंतकथेला सुरुवात झाली. मानवी मनाला प्रत्येक घटनेमागे एक रंजक कारण शोधण्याची सवय असते, त्यामुळे हा निव्वळ योगायोग दंतकथेत बदलला.
या दंतकथेला आधुनिक काळात जिवंत ठेवण्याचे मोठे काम भारतीय चित्रपटसृष्टीने (बॉलीवूड) केले. १९४३ मध्ये आलेल्या ‘तानसेन’ या चित्रपटात गायक कुंदनलाल सहगल यांनी जेव्हा राग मल्हार गायला, तेव्हा पडद्यावर मुसळधार पाऊस पडताना दाखवला गेला. तसेच १९NT२ मधील प्रसिद्ध ‘बैजू बावरा’ चित्रपटातही दुष्काळाच्या वेळी बैजूच्या गायनाने पाऊस पडल्याचे अत्यंत नाट्यमय दृश्य दाखवले गेले. ही दृश्ये चित्रपटाच्या कथेला भव्यता देण्यासाठी आणि प्रेक्षकांचे मनोरंजन करण्यासाठी उत्कृष्ट होती, परंतु यामुळे लोकांच्या मनात हा समज अधिक घट्ट झाला की प्राचीन काळी संगीतात अशी जादू होती.
अखेर, आपण या निष्कर्षापर्यंत पोहोचतो की, तानसेन यांनी गाऊन पाऊस पाडला ही कथा वैज्ञानिक किंवा ऐतिहासिकदृष्ट्या खरी नसून, ती आपल्या देशाचे महान संगीत आणि समृद्ध संस्कृती दर्शवणारे एक सुंदर प्रतीक आहे. तानसेन यांच्या संगीताची जादू प्रत्यक्ष हवामानावर नसली, तरी करोडो लोकांच्या मनावर नक्कीच होती. या पावसाळ्यात आपण या कथेचा आनंद एका सुंदर लोककथेसारखा घेतला पाहिजे, इतिहास म्हणून नाही.
.png "Videos"){kind=small}
