पंतप्रधान नरेंद्र मोदींच्या डिग्रीमध्ये असे आहे तरी काय? जिच्यावर वरुन सुरु आहे वादविवाद

दिल्ली उच्च न्यायालयाने केंद्रीय माहिती आयोगाचा (सीआयसी) आदेश रद्द करताना म्हटले आहे की, पंतप्रधान मोदींची पदवी दाखवणे आवश्यक नाही.

शेजाऱ्याने मला सांगितले, ‘निशाणेबाज, आपल्या देशातील लोकांना एखाद्याच्या वैयक्तिक आयुष्यात डोकावून अनावश्यक चौकशी करण्याची वाईट सवय आहे. दिल्ली उच्च न्यायालयाने केंद्रीय माहिती आयोगाचा (सीआयसी) आदेश रद्द करताना म्हटले की, पंतप्रधान मोदींची पदवी दाखवणे आवश्यक नाही. त्याचप्रमाणे, स्मृती इराणी यांच्या शैक्षणिक पात्रतेशी संबंधित माहिती देण्याचा सीईसीचा आदेशही रद्द करण्यात आला. न्यायालयाने म्हटले की, आरटीआय कायदा बनवण्याचा उद्देश पारदर्शकतेला चालना देणे आहे. हा कायदा सनसनाटी निर्माण करण्यासाठी चारा पुरवणार नाही. एखाद्या व्यक्तीचा शैक्षणिक रेकॉर्ड त्याच्या वैयक्तिक माहिती अंतर्गत येतो.

नवराष्ट्र विशेष लेख वाचण्यासाठी क्लिक करा 

या बातमीने आम्हाला त्या चित्रपटातील गाण्याची आठवण करून दिली – परदे में रहने दो, परदे ना हटाओ, परदे जो हात गया, भेद खुल जायेगा! ‘लोकांना फुले व्यर्थ फुलवायची असतात, तर काही गोष्टी फक्त गुलदस्त्यातच चांगल्या राहतात.’ यावर मी म्हणालो, ‘जेव्हा सरकारने माहितीचा अधिकार दिला आहे तेव्हा लोकांची उत्सुकता वाढली आहे. त्यांना सर्वकाही जाणून घ्यायचे आहे. जिथे श्रद्धेचा अभाव आहे तिथे शंका निर्माण होते.’ कोण किती शिक्षित आहे, हा त्याचा वैयक्तिक प्रश्न आहे. देशात बेरोजगारी इतकी जास्त आहे की पदव्युत्तर पदवीधर शिपाई पदासाठीही अर्ज करतात. पीएचडी केल्यानंतरही अध्यापन सहाय्यक म्हणून नोकरी मिळणे कठीण आहे. पदवी फक्त कागदाचा तुकडा बनली आहे.

राजकीय बातम्या वाचण्यासाठी क्लिक करा

शेजारी म्हणाला, ‘निशाणेबाज, महात्मा गांधी, जवाहरलाल नेहरू, सरदार पटेल हे सर्व बॅरिस्टर होते. डॉ. राम मनोहर लोहिया यांनी बर्लिन विद्यापीठातून अर्थशास्त्रात डॉक्टरेट केली होती. डॉ. बाबासाहेब आंबेडकर यांच्याकडे इंग्लंड आणि अमेरिकेतून उच्च पदव्या होत्या. डॉ. शंकरदयाळ शर्मा, कैलाशनाथ काटजू आणि डॉ. श्रीकांत जिचकार यांच्या पदव्या मोजून लोक थकायचे. त्यांनी कधीही त्यांच्या पदव्या लपवल्या नाहीत.’ आम्ही म्हणालो, ‘निरर्थक युक्तिवाद करू नका. अलौकिक व्यक्तिमत्व असलेल्या आणि स्वतःला जैविक नसलेल्या व्यक्तीची पदवी विचारणे हा मोठा मूर्खपणा आहे. पुस्तकी शिक्षणाने किंवा वाचन-लेखनाने काहीही होत नाही. संत कबीर म्हणाले होते – पुस्तके वाचून जग संपले, कोणीही पंडित झाले नाही, जो प्रेमाची अडीच अक्षरे वाचतो तो पंडित झाला!’