शुक्रवार, 11 सप्टेंबर 2026
(फोटो सौजन्य-सोशल मीडिया)
Haiwaan Movie Review: मुंबई : प्रसिद्ध दिग्दर्शक प्रियदर्शन यांच्या दिग्दर्शनाखाली तयार झालेल्या ‘हैवान’ या चित्रपटात सैफ अली खान, अक्षय कुमार, बोमन इराणी, श्रिया पिळगावकर, सैयामी खेर, मोहनलाल, असरानी आणि शारिब हाश्मी अशी दमदार स्टारकास्ट पाहायला मिळते. केव्हीएन प्रॉडक्शन आणि थेस्पियन फिल्म्सच्या बॅनरखाली या चित्रपटाची निर्मिती करण्यात आली आहे.
2 तास 44 मिनिटांच्या या चित्रपटाला नवराष्ट्रकडून 3.5 स्टार रेटिंग देण्यात आले आहे. दमदार कलाकार, प्रियदर्शन यांचं दिग्दर्शन आणि कथेतला थरार यामुळे ‘हैवान’ सध्या प्रेक्षकांचं लक्ष वेधून घेत आहे. नेमका कसा आहे हा चित्रपट आणि तो प्रेक्षकांच्या पसंतीस का उतरतोय, जाणून घेण्यासाठी वाचा ‘हैवान’चा सविस्तर रिव्ह्यू.
माइंड गेम्स आणि रहस्यमय वातावरण: दिग्दर्शक प्रियदर्शन पुन्हा एकदा एक अशी कथा घेऊन आले आहेत, ज्यामध्ये भीती ही केवळ रक्तपात किंवा कृतीतून (ॲक्शन) निर्माण केली जात नाही, तर पात्रांमधील बौद्धिक आणि मानसिक खेळाद्वारे (माइंड गेम्स) उभी केली जाते. ‘डोंट ब्रीद’, ‘अ क्वायट प्लेस’ आणि ‘द इनव्हिजिबल मॅन’ यांसारख्या प्रसिद्ध हॉलीवूड सायकॉलॉजिकल थ्रिलर्सप्रमाणेच ‘हैवान’ देखील जगण्याची धडपड, भीती आणि न दिसणारा धोका यांना केंद्रस्थानी ठेवून स्वतःचे वेगळे विश्व निर्माण करतो. कथेत एका बाजूला प्रत्येक पाऊल अत्यंत विचारपूर्वक टाकणारा परशुराम आहे, तर दुसऱ्या बाजूला दृष्टिहीन असलेला श्याम आहे; जो पाहू शकत नसला तरी आपल्या तीव्र श्रवणशक्ती आणि तीक्ष्ण आत्मज्ञानाच्या बळावर प्रत्येक धोक्याची जाणीव ठेवतो. दोघांमध्ये सुरू होणारा हा उंदीर-मांजराचा खेळ म्हणजे केवळ ताकदीची लढाई नसून मेंदू आणि प्रवृत्तीची झुंज आहे. यामुळेच ‘हैवान’ हा एक रीफ्रेशिंग सायकॉलॉजिकल ॲक्शन थ्रिलर बनतो, जिथे प्रत्येक वळणावर सस्पेन्स वाढत जातो आणि या खेळात शेवटी शिकारी कोण आणि शिकार कोण, हा प्रश्न निर्माण होतो.
उत्सुकता आणि भावनिक जोड: ‘हैवान’ची कथा सुरुवातीपासूनच असा एक प्रश्न उभा करते, ज्याचे उत्तर सहजासहजी मिळत नाही, शेवटी या खेळात कोण कोणाला मात देणार? परशुराम प्रत्येक पाऊल विचारपूर्वक उचलतो आणि श्यामला आपल्या जाळ्यात अडकवण्याचा प्रयत्न करतो. पण श्यामला दिसत नसले तरी आजूबाजूचे आवाज आणि हालचालींवरून तो परशुरामाचा हेतू समजून घेण्याचा प्रयत्न करतो. यामुळेच कथा अत्यंत रंजक बनते. दोघांमधील खेळ जसजसा पुढे सरकतो, तसतशी कथेची दिशा वारंवार बदलते आणि मजबूत दिसणारे पात्र पुढच्याच क्षणी बाजी गमावताना दिसते. या संपूर्ण लढ्यात श्यामचा आपल्या जवळच्या लोकांना वाचवण्याचा उद्देश कथेला केवळ सस्पेन्स देत नाही, तर एक भावनिक किनारही पुरवतो.
Mirzapur Box Office Collection: ‘कालीन भैय्या’चा दबदबा कायम! 10 सप्टेंबरला सिनेमाने केली तुफान कमाई
परशुराम हे पात्र धोकादायक बनवण्यासाठी अक्षय कुमारला फार काही करण्याची गरज पडलेली नाही. तो कमी बोलतो; मात्र त्याचं मौन सतत एका अज्ञात धोक्याची जाणीव करून देतं. चेहऱ्यावरील हावभाव आणि छोट्या-छोट्या हालचालींच्या माध्यमातून अक्षयने हे पात्र प्रभावीपणे उभं केलं आहे. विशेष म्हणजे, प्रेक्षकांना परशुरामचं पात्र पूर्णपणे समजून घेता येत नाही. तो कधी आणि काय करणार, याचा अंदाज शेवटपर्यंत बांधणं कठीण जातं.
दृष्टिहीन श्यामच्या भूमिकेत सैफ अली खानने सस्पेन्सला वेगळ्या पातळीवर नेलं आहे. पाहण्याची क्षमता नसतानाही आपल्या आजूबाजूचा धोका एखादी व्यक्ती किती तीव्रतेने जाणवू शकते, हे सैफने आपल्या अभिनयातून दाखवलं आहे. त्याने श्यामला उगाच भावनिक किंवा नाट्यमय न करता साधं आणि वास्तववादी ठेवलं आहे. आवाज, पावलांचे ठोके आणि आसपासच्या हालचाली टिपण्याची त्याची पद्धत श्यामला कमजोर नव्हे, तर अधिक सतर्क बनवते.
अक्षयचा परशुराम भीती निर्माण करतो, तर सैफचा श्याम पुढे नेमकं काय करणार, याची उत्सुकता कायम ठेवतो. दोघांमधील समोरासमोरचे प्रसंग जसजसे वाढतात, तसतसं चित्रपटातील गूढही अधिक गडद होत जातं.
कथेत लहान मुलीची भूमिका साकारणाऱ्या पहल चौधरीचा प्रभावही हळूहळू जाणवतो. कथा पुढे सरकत असताना सुरुवातीला दिसणारं चित्र हे त्यापेक्षा बरंच मोठं असल्याचं समोर येतं. पहलच्या अभिनयात निरागसता आणि भावना दोन्ही जाणवतात, ज्यामुळे कथेतल्या तणावाला वेगळा रंग मिळतो.
सैयामी खेर, श्रिया पिळगावकर आणि बोमन इराणी यांनीही आपापल्या भूमिका चांगल्या पद्धतीने साकारल्या आहेत. शारिब हाश्मी पोलिस अधिकाऱ्याच्या भूमिकेत सहज वाटतो आणि तपासाचा भाग पुढे नेतो. तर असरानी यांच्या उपस्थितीमुळे कथेला भावनिक बाजू मिळते.
प्रियदर्शन यांच्या दिग्दर्शनाचं सर्वात मोठं वैशिष्ट्य म्हणजे त्यांनी चित्रपटाचा सस्पेन्स केवळ अचानक येणाऱ्या ट्विस्टवर अवलंबून ठेवलेला नाही. परशुराम आणि श्याम यांची प्रत्येक भेट काहीतरी मोठं घडणार असल्याची जाणीव करून देते. ॲक्शन सीन्समध्येही त्यांच्या संघर्षासोबत मानसिक खेळाला पुरेसा वाव देण्यात आला आहे. त्यामुळे ‘हैवान’ इतर थ्रिलरपेक्षा काहीसा वेगळा वाटतो.
जेव्हा एखादी गोष्ट प्रेक्षकांना स्पष्ट झाली आहे असं वाटतं, त्याच वेळी चित्रपट पुन्हा एक नवा प्रश्न उभा करतो. हीच गोष्ट प्रेक्षकांना शेवटपर्यंत जोडून ठेवते.
चित्रपटाचा सस्पेन्स वाढवण्यात प्रीतमच्या संगीताचीही महत्त्वाची भूमिका आहे. विशेषतः पार्श्वसंगीतामुळे काही दृश्यांमध्ये काहीही स्पष्टपणे न दाखवता भीतीचं वातावरण तयार होतं. परशुराम आणि श्याम यांच्यातील संघर्ष वाढत जातो, तसतशी संगीतामधील अस्वस्थताही जाणवते.
‘मेरे हीरो हैं’ हे गाणं चित्रपटाच्या भावनिक प्रसंगांना आधार देतं, तर ‘रंगियारा’ प्रवासाच्या दृश्यांमध्ये थोडा हलका मूड आणतं. विशेष म्हणजे, ही गाणी कथेचा वेग थांबवत नाहीत, तर प्रसंगांना पूरक ठरतात.
