फोटो सौजन्य- gemini.
नारळ हे शुद्धता, समर्पण आणि मंगलतेचे प्रतीक मानले जाते. नारळाचे कठीण कवच अहंकाराचे प्रतीक मानले जाते, तर त्यातील शुभ्र खोबरे अंतःकरणातील निर्मळतेचे प्रतीक मानले जाते. देवासमोर नारळ फोडणे म्हणजे आपला अहंकार आणि नकारात्मकता देवाच्या चरणी अर्पण करून शुद्ध भावनेने ईश्वराचे स्मरण करणे, अशी धार्मिक भावना यामागे आहे.
नारळाला तीन डोळे असल्यामुळे त्याचा संबंध भगवान शिवाच्या त्रिनेत्राशीही जोडला जातो. त्यामुळे शिवपूजेत नारळाला विशेष महत्त्व दिले जाते.
नारळ फोडल्यानंतर त्याचे दोन भाग होतात. या दोन भागांना अनेक ठिकाणी ‘कवडी’ किंवा ‘शकले’ असे म्हटले जाते. या दोन्ही भागांपैकी एकच भाग पवित्र आणि दुसरा अपवित्र आहे, अशी सार्वत्रिक धार्मिक संकल्पना नाही.
म्हणून डोळ्यांचा भाग असलेलीच कवडी प्रसादासाठी वापरावी किंवा दुसरी कवडी वापरू नये, असा सर्वमान्य नियम नाही. स्थानिक परंपरा, घराण्याची पूजा-पद्धती किंवा संबंधित मंदिराची प्रथा यानुसार काही ठिकाणी विशिष्ट पद्धत पाळली जाऊ शकते.
काही कुटुंबांमध्ये नारळाचा डोळ्यांचा भाग असलेला तुकडा देवाजवळ ठेवण्याची प्रथा आहे, तर दुसरा भाग प्रसाद म्हणून वाटला जातो. काही ठिकाणी दोन्ही भाग देवाचा प्रसाद मानून उपस्थितांना वाटले जातात. त्यामुळे आपल्या घरातील परंपरा असल्यास ती पाळणे योग्य ठरते; मात्र एखादा विशिष्ट भागच प्रसादासाठी योग्य आहे, असा आग्रह धरण्याची गरज नाही.
देवाला अर्पण केलेला नारळ फोडल्यानंतर त्याचे दोन्ही भाग प्रसाद म्हणून स्वीकारता येतात. खोबरे स्वच्छ असल्यास त्याचे छोटे तुकडे करून कुटुंबातील सदस्य, पूजा करणारे आणि उपस्थित भाविकांना समसमान वाटता येतात.
प्रसाद वाटताना त्यामध्ये भेदभाव न करता सर्वांना श्रद्धेने वाटणे हीच महत्त्वाची भावना आहे. प्रसादाचे मूल्य त्याच्या आकारात नसून तो देवाला अर्पण केल्यानंतर श्रद्धेने स्वीकारण्यात आहे.
जर नारळाचा एखादा भाग देवाजवळ ठेवण्याची कौटुंबिक परंपरा असेल, तर तो भाग देवासमोर ठेवून दुसऱ्या भागाचे खोबरे प्रसाद म्हणून वाटता येते. नंतर देवाजवळ ठेवलेला भागही परंपरेनुसार प्रसादात वापरता येतो.
नारळ फोडल्यानंतर त्यातील पाणीही पवित्र मानले जाते. पूजा करताना नारळाचे थोडे पाणी देवासमोर, पूजेच्या जागी किंवा पाटाभोवती शिंपडण्याची प्रथा काही घरांमध्ये आहे. यामागे पूजेची जागा पवित्र करण्याची भावना आहे.
मात्र संपूर्ण नारळाचे पाणी जमिनीवर सांडण्याची आवश्यकता नाही. स्वच्छ पात्रात ते घेऊन त्यातील थोडे पाणी पूजेच्या स्थळी शिंपडावे आणि उरलेले पाणी तीर्थ किंवा प्रसाद म्हणून ग्रहण करता येते.
घरातील लहान मुले, ज्येष्ठ व्यक्ती किंवा उपस्थित भाविकांना श्रद्धेने हे पाणी देता येते. मात्र नारळ खराब झालेला असेल किंवा पाणी दुर्गंधीयुक्त अथवा अस्वच्छ वाटत असेल, तर ते प्राशन करू नये.
देवाला अर्पण केलेला नारळ फोडल्यानंतर त्यातील खोबरे स्वच्छ हातांनी किंवा स्वच्छ साधनाने काढावे. खोबरे ताजे आणि स्वच्छ असल्याची खात्री करून त्याचे छोटे तुकडे करावेत. सर्व उपस्थितांना शक्य तितका समसमान प्रसाद वाटावा.
प्रसाद हा केवळ खाण्याचा पदार्थ नसून देवाच्या कृपेचे प्रतीक मानला जातो. त्यामुळे प्रसाद देताना आणि स्वीकारताना श्रद्धा, नम्रता आणि स्वच्छता या गोष्टी महत्त्वाच्या आहेत.
नारळाच्या कोणत्या भागाला अधिक महत्त्व आहे, याबाबत वेगवेगळ्या प्रदेशांत आणि कुटुंबांमध्ये वेगवेगळ्या प्रथा आढळतात. त्यामुळे एका प्रथेला सार्वत्रिक धार्मिक नियम मानणे योग्य नाही. आपल्या कुलाचारानुसार एखादी विशिष्ट पद्धत असेल तर ती श्रद्धेने पाळावी. अन्यथा नारळाच्या दोन्ही शकलांना देवाचा प्रसाद मानून त्याचे खोबरे सर्वांना वाटता येते.
(टीपः धर्म, ज्योतिष, वास्तु, फेंगशुई इत्यादी विषयांवरील लेख/बातम्या केवळ वाचकांच्या माहितीसाठी आहेत. यासंबंधी कोणताही प्रयोग करण्यापूर्वी तज्ज्ञांचा सल्ला आवश्यक आहे. आमचे उद्दिष्ट फक्त वाचकांना माहिती देणे आहे. Navarashtra या तथ्यांची पुष्टी करू शकत नाही.)
Ans: नारळाच्या दोन्ही शकलांना प्रसाद मानता येते. मात्र काही कुटुंबांमध्ये विशिष्ट भाग देवाजवळ ठेवण्याची परंपरा असू शकते.
Ans: काही ठिकाणी अशी कौटुंबिक किंवा स्थानिक परंपरा आहे. मात्र हा सर्व हिंदू धर्मासाठी बंधनकारक नियम नाही.
Ans: नारळाची शकल ठेवण्याबाबत सर्व धर्मशास्त्रांना लागू होईल असा एकच नियम नाही. त्यामुळे आपल्या घरातील किंवा संबंधित देवस्थानातील प्रचलित परंपरेचे पालन करणे योग्य मानले जाते.
.png "Videos"){kind=small}
