नेत्यांवर काय आली ही वेळ? नशीबाने आमदार केलं…अन् पक्षाने पालकमंत्री, तरीही म्हणतायेत स्वतःला गरीब

राजकीय बातम्या वाचण्यासाठी क्लिक करा

मी म्हणालो, ‘कवी नरोत्तमदासांनी ‘सुदामा चरित्र’ मध्ये लिहिले आहे – सुदामाची दयनीय अवस्था पाहून करुणेचा सागर करुणेने रडला, त्याने पाण्याच्या भांड्याला हात लावला नाही, तर डोळ्यांतील अश्रूंनी त्याचे पाय धुतले. . सुदामाने काहीही मागितले नाही पण जेव्हा तो घरी परतला तेव्हा त्याचे घर राजवाड्यात रूपांतरित झाले होते आणि देवाच्या कृपेने समृद्धी आली होती. द्रोणाचार्य इतके गरीब होते की त्यांचा मुलगा अश्वत्थामा दूधही घेऊ शकत नव्हता. जेव्हा अश्वत्थामा दूध मागायचा तेव्हा त्याची आई त्याला पाण्यात पीठ मिसळून खायला द्यायची. कौरव आणि पांडवांचे गुरू झाल्यानंतर द्रोणाचार्यांचे दारिद्र्य दूर झाले.

शेजारी म्हणाले, ‘निशाणेबाज, गरिबी हा सर्वात मोठा शाप आहे.’ जुन्या चित्रपटांमध्ये गाणी असायची – गरिबाचे ऐका, तो तुमचे ऐकेल, तुम्ही त्याला एक पैसा द्या, तो तुम्हाला दहा लाख देईल. मी गरीब आहे हे जाणून मला विसरू नकोस, तूच मला वेदना दिल्या आहेत, तूच मला फक्त औषध द्यावे. चित्रपटांमध्ये रामू काका नावाचा एक गरीब नोकर असायचा.

नवराष्ट्र विशेष लेख वाचण्यासाठी क्लिक करा

मी म्हणालो, ‘माणूस शहाणपण आणि कठोर परिश्रमाने आपली गरिबी दूर करू शकतो.’ जिथे उद्योग असतो तिथे लक्ष्मी असते. काही लोक संपत्ती असूनही, क्षुल्लक विचार आणि संकुचित मनामुळे गरीब राहतात. शाश्वत आनंद संपत्तीने नव्हे तर देवाशी जोडल्याने मिळतो. कुंभमेळ्यादरम्यान गंगा नदीत डुबकी मारल्याने भक्त आध्यात्मिकदृष्ट्या श्रीमंत होतो हे खर्गे यांना कसे कळेल? शास्त्रांमध्ये असेही म्हटले आहे की- ‘विश्वासू माणसावर प्रेम केले जाते:’

लेख- चंद्रमोहन द्विवेदी

याचे मूळ आर्टिकल वाचण्यासाठी आपण https://navbharatlive.com/ यावर क्लिक करावे

संबंधित बातम्या