
Public Interest Litigation: ‘जनहित याचिका आता रद्द करण्याची वेळ आलीय!’; केंद्र सरकार
भारताचा रेल्वे प्रवास १८५३ मध्ये साहिब, सिंध आणि सुलतान यांसारख्या वाफेवर चालणाऱ्या लोकोमोटिव्हने सुरू झाला. भारतात १६ एप्रिल १८५३ रोजी पहिल्यांदा रेल्वेची सुरूवात झाली. तेव्हाची स्थिती आजच्या तुलनेत पूर्णपणे वेगळी होती. त्या काळातील रेल्वेची इंजिने कोळसा आणि पाण्यावर (वाफेवर) चालत असत. या इंजिनांतून प्रचंड धूर निघत असे आणि त्यांचा वेग अत्यंत कमी होता. प्रवास गोंगाटमय आणि कष्टदायक होता.
सुरुवातीच्या काळात रेल्वेचे डबे पूर्णपणे लाकडाचे बनलेले होते आणि सोयीसुविधांचाही अभाव होता. डब्यांचे दरवाजे बाहेरच्या बाजूला उघडत असत, जे सुरक्षेच्या दृष्टीने धोकादायक होते. १९०५ पर्यंत गाड्यांमध्ये पंख्यांची साधी सोयही नव्हती. उन्हाळ्यात डबे थंड ठेवण्यासाठी चक्क बर्फाच्या लाद्यांचा वापर केला जात असे.
आजची सातव्या पिढीतील इंजिने (उदा. WAP-7) ही तांत्रिकदृष्ट्या अत्यंत प्रगत आहेत. ही इंजिने ६,००० अश्वशक्तीपेक्षा (HP) जास्त ऊर्जा निर्माण करतात. ही इंजिने ताशी १३० ते १६० किलोमीटर वेगाने धावण्यास सक्षम आहेत. तसेच, ही पूर्णपणे विजेवर चालणारी आणि प्रदूषणमुक्त इंजिने आहेत.
आजचे LHB (Linke Hofmann Busch) आणि अमृत भारत क्लास डबे हे प्रवाशांच्या सुरक्षेच्या दृष्टीने अत्यंत सक्षम आहेत. अलीकडील रेल्वेचे डबे स्टेनलेस स्टीलचे बनलेले असून ‘अँटी-टेलिस्कोपिक’ आहेत, म्हणजेच अपघाताच्या वेळी ते एकमेकांवर चढत नाहीत. तर व्हॅक्यूम टॉयलेट्स, वातानुकूलन आणि अपघातांपासून वाचवणारी *’कवच’ (Kavach) ही स्वदेशी सुरक्षा यंत्रणा यात बसवण्यात आली आहे.
भारतीय रेल्वे आता इंधनावरील अवलंबित्व कमी करण्यासाठी हायड्रोजनवर चालणाऱ्या डब्यांवर काम करत आहे. तसेच, हवेचा रोध कमी करण्यासाठी ‘WAP-7D’ सारखी एरोडायनॅमिक (वायुगतिकीय) डिझाइन असलेली इंजिने विकसित केली जात आहेत. या नवनवीन प्रयोगांमुळे भारतीय रेल्वे जागतिक स्तरावर एक नवीन ओळख निर्माण करण्यास सज्ज झाली आहे.