रविवार, 18 ऑक्टोबर 2026
(फोटो सौजन्य- सोशल मीडिया)
Dwidha Movie Review: मराठी चित्रपटसृष्टीला नेहमीच प्रयोगशील दिग्दर्शक आणि विषय मिळाले आहेत. सध्या द्विधा हा मराठी चित्रपट चर्चेत आहे. दिग्दर्शक निलेश भास्कर नाईक यांनी आपल्या दिग्दर्शकीय पदार्पणात ‘द्विधा’ या चित्रपटातून एक संवेदनशील आणि वेगळा विषय मांडला आहे. दोन पिढ्यांमधील अंतर, जुन्या नात्यांमधील भावनिक ओलावा आणि आजच्या प्रॅक्टिकल जगण्यातील कायदेशीर व व्यावहारिक गणित यांचा सुंदर मेळ या चित्रपटात पाहायला मिळतो.
चित्रपटाची कथा श्रावणीभोवती फिरते. मानसी कुलकर्णी साकारत असलेली श्रावणी पाच वर्षांच्या वैवाहिक आयुष्यानंतर अमेरिकेतून वसईतील माहेरच्या घरी परतते. भूतकाळातील मिसकॅरेजचं दुःख मागे टाकत ती आता पुन्हा आई होणार असते. मात्र, घरी परतल्यानंतर वडिलांना गंभीर आजार असल्याचं समोर येतं आणि तिच्या आयुष्याला वेगळंच वळण मिळतं.
लहानपणीच आईला गमावलेल्या श्रावणीचं तिच्या वडिलांशी असलेलं नातं अत्यंत घट्ट असतं. बालपणी तिने वडिलांना कधीही सोडणार नसल्याचं वचन दिलेलं असतं. वडिलांनीही आपल्या मुलीसाठी अनेक त्याग केलेले असतात. त्यामुळे त्यांच्या आयुष्याच्या अखेरच्या काळात त्यांच्यासोबत राहणं हे श्रावणीसाठी केवळ कर्तव्य नसून भावनिक बांधिलकी असते.
मात्र, दुसरीकडे तिचा पती अमेरिकेत स्थायिक असतो. अमेरिकेत बाळाचा जन्म झाल्यास त्याला तिथल्या नागरिकत्वाचा फायदा मिळू शकतो, या विचाराने तो श्रावणीने अमेरिकेत परत यावं, यासाठी आग्रही असतो. त्यामुळे वडिलांसोबत राहण्याचं बालपणीचं वचन की बाळाच्या भविष्यासाठी घेतलेला व्यावहारिक निर्णय, या द्वंद्वात श्रावणी अडकते. हाच संघर्ष चित्रपटाचा मुख्य गाभा आहे.
मानसी कुलकर्णीने श्रावणीची व्यक्तिरेखा अत्यंत नैसर्गिक पद्धतीने साकारली आहे. विशेषतः तिच्या एन्झायटीचे प्रसंग आणि भावनिक घुसमट कोणत्याही आडपडद्याशिवाय पडद्यावर मांडण्यात आली आहे. विदाऊट मेकअप आणि सहज अभिनयामुळे तिची व्यक्तिरेखा अधिक खरी वाटते. श्रावणीच्या मनातील संभ्रम, भीती आणि भावनिक संघर्ष प्रेक्षकांपर्यंत पोहोचतो.
ज्येष्ठ अभिनेते सतीश पुळेकर यांनी श्रावणीच्या वडिलांची भूमिका साकारली आहे. त्यांच्या अभिनयामुळे बाप-लेकीच्या नात्यातील भावनिक ओलावा अधिक गडद होतो. वडिलांच्या व्यक्तिरेखेतून त्याग, प्रेम आणि मुलीबद्दलची काळजी प्रभावीपणे समोर येते.
चित्रपटातील इतर पात्रेही कथेला मजबूत आधार देतात. रेणुका दफ्तरदार यांनी साकारलेली आत्या आणि निमेष कुलकर्णी यांनी साकारलेला आत्याचा मुलगा ही पात्रं सहजसुंदर अभिनयातून कथेला वेगळा आयाम देतात.
ओवी कुलकर्णीने जिंकली मनं
बालकलाकार ओवी कुलकर्णी हिचं विशेष कौतुक करावं लागेल. हा तिचा पहिलाच चित्रपट असूनही तिने प्रेक्षकांचं लक्ष वेधून घेतलं आहे. विशेष म्हणजे ओवीची भूमिका अभिनेत्री मानसी कुलकर्णीच्या खऱ्या आयुष्यातील लेकीने साकारली आहे. तिच्या सहज वावरामुळे चित्रपटातील भावनिक प्रसंगांना आणखी परिणामकारकता मिळते.
दिग्दर्शन आणि तांत्रिक बाजू
दिग्दर्शक निलेश नाईक यांनी संवादांपेक्षा मूक भावना, नात्यांमधील सूक्ष्म बदल आणि मानवी मानसशास्त्रावर अधिक भर दिला आहे. त्यामुळे चित्रपटातील अनेक प्रसंग संवादांपेक्षा भावनांच्या माध्यमातून प्रेक्षकांपर्यंत पोहोचतात.
अमेरिकेतील जन्म आणि नागरिकत्वाचा मुद्दा कथेत महत्त्वाचा असला, तरी तो जबरदस्तीने मांडल्यासारखा वाटत नाही. कौटुंबिक भावनांच्या कथानकात हा व्यावहारिक पैलू सहजपणे गुंफण्यात आला आहे.
चित्रपटाची गाणीही कथेला साजेशी आहेत. बाप-लेकीच्या जुन्या आठवणी आणि बालपणीचे प्रसंग पाहताना ही गाणी प्रेक्षकांना नॉस्टॅल्जियाच्या जगात घेऊन जातात. वसईचं सुंदर चित्रण आणि कादंबरीसारखी हळूहळू पुढे सरकणारी कथा चित्रपटाच्या वातावरणाला अधिक भावनिक बनवते.
‘द्विधा’ एकदा अनुभवायलाच हवा
‘द्विधा’ हा केवळ एका मुलीसमोर उभ्या राहिलेल्या निर्णयाचा चित्रपट नाही, तर नाती, कर्तव्य, पालकांचं प्रेम आणि भविष्यासाठी घेतले जाणारे व्यावहारिक निर्णय यांच्यातील संघर्ष मांडणारा चित्रपट आहे. काही ठिकाणी कथा रेंगाळत असली तरी ती कंटाळवाणी होत नाही. बाप-लेकीच्या नात्यातील भावनिक क्षण मनाला भिडतात आणि शेवटपर्यंत श्रावणीचा निर्णय काय असेल, याची उत्सुकता कायम राहते.
