फोटो सौजन्य- फेसबुक
महाभारताच्या युद्धात भगवान श्रीकृष्णाने धीराने अर्जुनाचा सारथी बनून त्याला मार्गदर्शन केले. कुरुक्षेत्राच्या रणांगणातही अनेक विचित्र घटना घडल्या परंतु भगवान श्रीकृष्णांनी आपल्या चेहऱ्यावर हास्य कायम ठेवत संयमाने आपली भूमिका निभावली, परंतु महाभारताच्या युद्धानंतर अशी घटना घडली, ज्याला पाहून स्वतः भगवान श्रीकृष्णही क्रोधाने चिडले. ही घटना अशी होती की ती पाहून श्रीकृष्णाला राग तर आलाच पण पुढच्याच क्षणी ते भावूक झाल्याशिवाय राहू शकले नाहीत. महाभारत युद्धानंतरची कोणती घटना होती, जी पाहून श्रीकृष्ण संतापले.
कुरुक्षेत्राचे युद्ध जिंकून पांडव हस्तिनापूरला पोहोचले
कुरुक्षेत्राचे रक्तरंजित युद्ध जिंकून, धृतराष्ट्र, अर्जुन, भीम, नकुल आणि सहदेव, द्रौपदी यांच्यासह पाच पांडव हस्तिनापूरला पोहोचले तेव्हा संपूर्ण राज्याने त्यांचे स्वागत केले. भगवान श्रीकृष्णही पांडवांसह हस्तिनापूरला आले. या विजयाने पांडव आनंदी होतेच पण त्यांच्या अंत:करणात दु:खही होते की या न्याय-अन्यायाच्या युद्धात त्यांना कौरव बंधू, गुरु आणि ज्येष्ठांसोबत लढावे लागले. पांडव अंत:करणात दु:खी होते पण त्यांच्या चेहऱ्यावरचे भावही घेऊन ते धृतराष्ट्र आणि गांधारी यांना भेटण्यासाठी हस्तिनापूरला पोहोचले.
हेदेखील वाचले- या शुभ मुहूर्तावर हरतालिका तीजचे व्रत पाळा, जाणून घ्या महत्त्व, उपासनेची पद्धत
धृतराष्ट्राच्या मनात भीमाविरुद्ध सूडाची भावना जागृत झाली
धृतराष्ट्राने आपल्या पुत्रांना अधर्म करण्यापासून कधीच रोखले नाही. ही धृतराष्ट्राच्या पुत्राची आसक्ती होती, ज्यामुळे दुर्योधन आणि बाकीचे कौरव अन्यायी झाले. महाभारताच्या कथेनुसार, धृतराष्ट्राने दुर्योधनाला कधीही चुकीचे काम करण्यापासून रोखले नाही. धृतराष्ट्राच्या या आंधळ्या प्रेमाने दुर्योधनाला चुकीचे काम करण्यास प्रवृत्त केले. मेळाव्यात वधू द्रौपदीचे वस्त्रहरण होत असतानाही दुर्योधन गप्प राहिला. त्याच्या शंभर पुत्रांपैकी धृतराष्ट्राचे दुर्योधनावर खूप प्रेम होते. कुरुक्षेत्राच्या रणांगणावर घडणारी प्रत्येक घटना धृतराष्ट्र संजयकडून जाणून घेत असे कारण संजयला दिव्य दृष्टी होती. पांडव हस्तिनापुरात भेटायला येत असल्याची माहिती धृतराष्ट्राला मिळाली तेव्हा धृतराष्ट्राच्या मनात सूडाची भावना निर्माण झाली. धृतराष्ट्राला भीमाकडून सूड घ्यायचा होता कारण भीमानेच दुर्योधनाचा वध केला होता.
हेदेखील वाचा- मूलांक 8 असलेल्या लोकांच्या उप्तन्नात वाढ होण्याची शक्यता
हृदयावर दगड ठेवून धृतराष्ट्र पांडवांना भेटायला आला
भगवान श्रीकृष्णांना संपूर्ण सृष्टीचे ज्ञान होते, म्हणूनच त्यांना हेदेखील माहीत होते की धृतराष्ट्र, एवढ्या दुःखात बुडून असूनही, आपल्यातील नकारात्मकता सोडू शकले नाहीत. पुढे काय होणार आहे हे कृष्णाला माहीत होते, म्हणून श्रीकृष्ण गप्प राहिले आणि धृतराष्ट्र येण्याची वाट पाहू लागले. पांडवांच्या आगमनाची बातमी मिळाल्यावर धृतराष्ट्र राजवाड्याच्या दारात प्रकट झाले. मनात सूडाच्या भावनेने धृतराष्ट्राने सर्व पांडवांना नमस्कार केला. धृतराष्ट्राने प्रथम भीमाला मिठी मारण्याची इच्छा व्यक्त केली आणि म्हणाले, “तुम्ही सर्व माझे स्वतःचे पुत्र आहात, परंतु मला भीमाबद्दल विशेष प्रेम आहे. मला प्रथम भीमाला मिठी मारायची आहे.” मावशीच्या तोंडून आलेले असे प्रेमळ शब्द ऐकून भीमाला आनंद झाला आणि तो पांडवांकडे जाऊ लागला.
श्रीकृष्णाने भीमाला हातवारे करून थांबवले आणि लोखंडी मूर्ती पुढे सरकवली
श्रीकृष्णाने भीमाला खूप उत्तेजित होताना पाहिले तेव्हा त्यांनी भीमाला मागे येण्यास सांगितले. श्रीकृष्णाच्या आज्ञेचे पालन करून भीमाने माघार घेतली. श्रीकृष्णाने आपल्या सेवकांच्या मदतीने भीमाची एक मोठी लोखंडी मूर्ती जमिनीवर उभारली, या मूर्तीवर भीम कुस्तीचा सराव करत असे. श्रीकृष्णाने भीमाला मूर्तीजवळ उभे राहून बोलण्यास सांगितले. श्रीकृष्णाच्या आज्ञेनुसार भीमाने धृतराष्ट्राला हाक मारली आणि म्हटले – “तौश्री! मी तुझ्यासमोर उभा आहे. या!” भीमाचा आवाज ऐकून सूडाच्या ज्वालात धगधगत असलेल्या धृतराष्ट्राने भीमाला समजून चुकून लोखंडी पुतळा हातात धरायला सुरुवात केली.धृतराष्ट्र पुतळा दाबत राहिला.शेवटी लोखंडी पुतळा फुटला आणि विखुरला. जमिनीवर गेले.
धृतराष्ट्राचे हे रूप पाहून पांडव घाबरले
धृतराष्ट्राला अशा प्रकारे आपले सामर्थ्य दाखवताना पाहून सर्व पांडव चकित झाले. श्रीकृष्णाने त्याला धृतराष्ट्राला आलिंगन देण्यापासून का रोखले होते हे भीमाला आता सर्व समजले. जेव्हा धृतराष्ट्राने पुतळ्याचा नाश झाल्याचा आवाज ऐकला तेव्हा त्याला वाटले की त्याने रागाच्या भरात भीमाला मारले असावे. इतक्या ज्येष्ठ झालेल्या धृतराष्ट्राची ही कपट पाहून श्रीकृष्णालाही खूप राग आला. श्रीकृष्णाला धृतराष्ट्राच्या मुखातून हे जाणून घ्यायचे होते की, धृतराष्ट्राने असे का केले आणि त्याला आपल्या कृत्याचा पश्चाताप झाला का? म्हणूनच श्रीकृष्ण म्हणाले – “महाराजा! 10 हजार हत्तींचे बळ असलेल्या भीमाला तुम्ही मारले?” श्रीकृष्णाचे हे बोलणे ऐकून धृतराष्ट्र जमिनीवर पडले आणि रडू लागले.
श्रीकृष्णाचा राग शांत झाला, तो भावुक झाला
धृतराष्ट्राचा राग शांत झाल्यावर त्याची चेतना पुन्हा जागृत झाली आणि तो ढसाढसा रडू लागला. त्याने भीमाचा वध केला असे धृतराष्ट्राला वाटले. अशा अवस्थेत धृतराष्ट्र शोक करू लागला आणि म्हणाला, “संजयने आपल्या दिव्य दृष्टीने बघून भीमाने दुर्योधनाला कोणत्या क्रूरतेने मारले हे सांगितले होते. ही बातमी ऐकून माझ्या मनात भीमाबद्दल सूडाची भावना निर्माण झाली. तेव्हापासून मी भीमला मारायचे होते पण आता मला वाईट वाटत आहे कारण रागाने माझी विचार करण्याची क्षमता हिरावून घेतली होती. अन्यायाला बळी पडलेले हे पाच भाऊही माझेच पुत्र आहेत, हे मी विसरलो. माझ्या धाकट्या भावाचा मुलगा म्हणजे माझेच कुळ. मला आता या जगाला बळी पडायचे नाही. हे केशव! सुदर्शन चक्र फिरवून तू मला मार. मला आता जगायचे नाही.” धृतराष्ट्राला अपराधी वाटले तेव्हा श्रीकृष्णही भावुक झाले आणि त्यांना धृतराष्ट्राची दया आली. कृष्णाने धृतराष्ट्राला संपूर्ण हकीकत सांगितली आणि म्हणाला, “भीम जिवंत आहे आणि तुझ्या जवळ उभा आहे, निर्विकार आहे.” अशा प्रकारे कृष्णाने भीमाचे प्राण वाचवले.
