फोटो सौजन्य - Social Media
ही कथा निशा नावाच्या एका तरुण मुलीभोवती फिरते. अंधेरीतील एका ऑफिसमध्ये ती रात्रीची शिफ्ट पूर्ण करून दररोजप्रमाणे घरी जाण्यासाठी कॅब बुक करते. दिवसाचा थकवा, रात्रीची शांतता आणि रिकामे रस्ते सगळं काही नेहमीसारखंच असतं; पण त्या रात्रीपासून तिच्या आयुष्यात काहीतरी विचित्र घडायला सुरुवात होते. पहिल्या दिवशी कॅब येते आणि ड्रायव्हरचं नाव असतं राघव काळे शांत, कमी बोलणारा. निशा फारसा विचार न करता गाडीत बसते आणि प्रवास सुरळीत पार पडतो. पण दुसऱ्या दिवशी पुन्हा तीच कॅब आणि तोच ड्रायव्हर दिसतो, तेव्हा तिला थोडं आश्चर्य वाटतं; तरीही ती योगायोग समजून दुर्लक्ष करते. मात्र तिसऱ्या दिवशीही तोच राघव तिच्यासमोर उभा राहिल्यावर तिच्या मनात भीतीची हलकी सावली निर्माण होते. तिने कधीही हा ड्रायव्हर निवडलेला नसतो, तरी तो सतत तिच्यासाठीच येतो, आणि त्याहून भयानक म्हणजे तो तिचा पत्ता न विचारताच अचूक दिशेने गाडी चालवतो.
त्या रात्रीचा प्रवास मात्र पूर्णपणे वेगळाच ठरतो. गाडी सुरू झाल्यानंतर काही वेळातच राघव नेहमीचा रस्ता सोडून एका निर्जन, ओसाड औद्योगिक भागातून गाडी नेऊ लागतो. बाहेर अंधार, अधूनमधून लुकलुकणारे स्ट्रीट लाईट्स आणि हवेत एक विचित्र थंडपणा निशाचं मन हळूहळू अस्वस्थ होतं. अचानक कारमधील रेडिओ आपोआप सुरू होतो आणि २ जुलै २०१२ च्या एका भीषण अपघाताची बातमी ऐकू येते. ती घाबरून रेडिओ बंद करण्याचा प्रयत्न करते, पण तो काही बंद होत नाही. खिडकीतून बाहेर पाहताना तिला तेच होर्डिंग्स, तेच वळण पुन्हा पुन्हा दिसू लागतात, जणू गाडी वेळेच्या एका लूपमध्ये अडकली आहे. इतक्यात तिचा फोन वाजतो. सना घाबरलेल्या आवाजात सांगते की निशा अजून ऑफिसच्या गेटवरच आहे आणि तिची कॅब तर कॅन्सल झाली होती. हे ऐकून निशा पूर्णपणे हादरते, ती मग ज्या गाडीत बसली आहे, ती नेमकी कोणाची?
ती हळूहळू ड्रायव्हरकडे पाहते. राघव काळे शांतपणे गाडी चालवत असतो; पण रियरव्ह्यू मिररमध्ये त्याचे लालसर, न हलणारे डोळे सरळ तिच्याकडे रोखलेले असतात. जिवंत माणसासारखे नाहीत. तो मंद आवाजात सांगतो की तो या रस्त्यावरून कधीच बाहेर जाऊ शकला नाही आणि प्रत्येक वर्षी याच रात्री त्याला कोणीतरी सोबत मिळतं. अचानक गाडी थांबते. बाहेर पूर्ण अंधार असतो, दरवाजे लॉक होतात आणि निशा भीतीने किंचाळते… आणि त्याच क्षणी ती जागी होते. ती ऑफिसच्या बाहेरच्या बाकावर बसलेली असते; सगळं शांत, नेहमीसारखं. तिला वाटतं की हे सगळं फक्त एक भयानक स्वप्न होतं. पण जेव्हा ती फोन उघडते, तेव्हा तिच्या गॅलरीमध्ये ३:३३ AM चा एक फोटो दिसतो. त्या फोटोमध्ये तीच कॅब दिसते, ड्रायव्हर सीट रिकामी असते; मात्र रियरव्ह्यू मिररमध्ये राघव काळे हसताना स्पष्ट दिसतो… आणि खाली एकच ओळ लिहिलेली असते “पुढचा प्रवास अजून बाकी आहे…”
