बुधवार, 21 ऑक्टोबर 2026
फोटो सौजन्य- pinterest
महाभारताच्या महाकाव्यात्मक युद्धात, भीष्म पितामह यांचे नाव श्रद्धेने आणि भक्तीने घेतले जाते. ते केवळ हस्तिनापूरचे रक्षक नव्हते तर धार्मिकता आणि सत्याचे प्रतीक देखील होते. तुम्हाला माहिती आहे का की भीष्म पितामह यांचे जीवन सामान्य माणसासारखे नव्हते, तर ते शाप आणि आशीर्वादांच्या चक्रात अडकले होते. जिथे एका शापाने भीष्मांच्या जीवनाची दिशा बदलली. महाभारतामधील कोणता योद्ध्याचा शाप त्याच्या जीवनातील मोठे वरदान ठरले ते जाणून घ्या
महाभारतात, भीष्म पितामह यांना सर्वात महान आणि सर्वात शक्तिशाली योद्ध्यांपैकी एक मानले जाते. त्यांचे खरे नाव देवव्रत होते. ते राजा शंतनू आणि आई गंगा यांचे पुत्र होते. देवव्रत बालपणापासूनच अत्यंत तेजस्वी, शूर आणि धर्मनिष्ठ होते. त्यांनी वेद, शास्त्रे आणि युद्धकलेत प्रभुत्व मिळवले होते. महाभारतात, त्याला इच्छेनुसार मृत्यूचे वरदानदेखील मिळाले होते, म्हणजेच तो केवळ त्याच्या इच्छेनुसार मृत्यू स्वीकारू शकत होता.
पौराणिक कथेनुसार, भीष्म पितामह यांचा जन्म आठ वसुंच्या शापामुळे झाला होता. असे म्हटले जाते की एकदा आठ वसु त्यांच्या पत्नींसह पृथ्वीवर भटकत होते. त्यांना योगायोगाने वशिष्ठ ऋषींची दिव्य गाय नंदिनी भेटली. एका वसुच्या पत्नीला गाय घ्यायची होती. तिची इच्छा पूर्ण करण्यासाठी वसुंनी मिळून नंदिनी गाय चोरली. जेव्हा महर्षी वशिष्ठ यांना हे कळले तेव्हा ते खूप क्रोधित झाले आणि त्यांनी आठही वसुंना मानव स्वरूपात जन्म घेण्याचा शाप दिला.
वसुंनी महर्षी वशिष्ठ यांची माफी मागितली. त्यानंतर ऋषींनी सांगितले की सात वसु त्यांच्या जन्मानंतर मुक्त होतील, परंतु चोरीची योजना आखणाऱ्या वसुंना पृथ्वीवर दीर्घयुष्य जगावे लागेल. म्हणून, आठवा वसु देवव्रत किंवा भीष्म पितामह म्हणून जन्माला आला. त्यांची आई गंगा हिने ताबडतोब सात मुलांना नदीत बुडवून शापातून मुक्त केले. दरम्यान, आठवा मुलगा देवव्रत याला जिवंत ठेवण्यात आले कारण त्याला पृथ्वीवरील त्याचे जीवन पूर्ण करायचे होते.
या शापानंतर एक वरदान ठरला. देवव्रताने आपल्या आयुष्यात अनेक महान कृत्ये केली आणि इतिहासात अमर झाले. आपल्या वडिलांना प्रसन्न करण्यासाठी त्याने आजीवन ब्रह्मचर्य व्रत घेतले. त्याच्या कठीण व्रताने प्रसन्न होऊन देवतांनी त्याला मरणाचे वरदान दिले. या प्रतिज्ञेमुळे त्याचे नाव भीष्म ठेवण्यात आले.
महाभारत युद्धात, भीष्म पितामह यांनी कौरव सैन्याचे सेनापती म्हणून काम केले. त्यांचे युद्ध कौशल्य इतके उल्लेखनीय होते की त्यांना पराभूत करणे जवळजवळ अशक्य मानले जात असे. असे म्हटले जाते की जोपर्यंत भीष्म पितामह युद्धभूमीवर होते तोपर्यंत पांडव सैन्यासाठी विजय अत्यंत कठीण होता.
महाभारत युद्धादरम्यान अर्जुनाच्या बाणांनी जखमी झालेले भीष्म पितामह बाणांच्या पलंगावर पडले होते. दरम्यान, इच्छेनुसार मृत्यूच्या वरदानामुळे, त्यांनी लगेचच आपले जीवन सोडले नाही. त्यांनी उत्तरायण म्हणजे अमावस्या येईपर्यंत वाट पाहिली आणि नंतर स्वेच्छेने आपले शरीर सोडले.
(टीपः धर्म, ज्योतिष, वास्तु, फेंगशुई इत्यादी विषयांवरील लेख/बातम्या केवळ वाचकांच्या माहितीसाठी आहेत. यासंबंधी कोणताही प्रयोग करण्यापूर्वी तज्ज्ञांचा सल्ला आवश्यक आहे. आमचे उद्दिष्ट फक्त वाचकांना माहिती देणे आहे. Navarashtra या तथ्यांची पुष्टी करू शकत नाही.)
Ans: महाभारतातील तो योद्धा म्हणजे अर्जुन. त्याला एका प्रसंगात शाप मिळाला होता, पण पुढे तोच शाप त्याच्यासाठी वरदान ठरला.
Ans: वनवासाच्या शेवटच्या वर्षी पांडवांना अज्ञातवासात राहावे लागले. त्या वेळी अर्जुनाने Brihannala हे रूप धारण केले आणि हा शाप त्याला लपून राहण्यासाठी उपयोगी पडला.
Ans: महाभारत हे भारतीय संस्कृतीतील सर्वात मोठ्या महाकाव्यांपैकी एक असून त्यातून धर्म, कर्तव्य आणि नैतिकतेचे अनेक संदेश मिळतात.
