फोटो सौजन्य - Social Media
लॉकडाऊनचा काळ… पनवेलच्या त्या जुन्या इमारतीत स्मशानशांतता पसरली होती. स्नेहाचा भाऊ तुषार कित्येक दिवसांपासून आजारी होता, पण त्याचा आजार डॉक्टरांच्या औषधांना दाद देत नव्हता. त्याला श्वास घ्यायला त्रास व्हायचा आणि रात्री तो कोणाशी तरी पुटपुटत असल्याचा भास व्हायचा. एके दिवशी सायंकाळी साडेसातची वेळ होती. स्नेहाने तुषारला आंघोळीसाठी गॅसवर कडकडतं पाणी तापत ठेवलं होतं. बादलीत पाणी ओतताना वाफा निघत होत्या, पाणी इतकं गरम होतं की हात लावण्याचीही कोणाची हिंमत झाली नसती. पण तुषार तिथे पोहोचला आणि त्याने चक्क ते उकळतं पाणी आपल्या दोन्ही हातांनी खसखसून स्वतःच्या अंगावर ओतायला सुरुवात केली.
स्नेहा धावत बाथरुमपाशी पोहोचली आणि तिच्या काळजाचा ठोका चुकला. तुषार तिथे रडत नव्हता किंवा ओरडत नव्हता… तो चक्क हसत होता. त्याच्या खांद्यावर एक काळीकुट्ट, कोळशासारखी आकृती पाय सोडून बसली होती. तिचे हात तुषारच्या हातांसोबत बादलीतल्या पाण्यात खेळत होते. पांढरी शुभ्र साडी, चेहऱ्यावर खोलवर पडदा, पण त्यातून फक्त तिचे पिवळसर दात आणि ते क्रूर हास्य स्नेहाला दिसत होतं.
क्षणार्धात ती आकृती गायब झाली आणि स्नेहाच्या डोळ्यांसमोर अंधारी आली. जेव्हा तिला शुद्ध आली, तेव्हा घरचे लोक तिला घाबरून बघत होते. स्नेहाचे डोळे रक्तासारखे लाल झाले होते. तिच्या आईने ‘बाहेरची बाधा’ असावी म्हणून तिला शेवटची परीक्षा घ्यायचं ठरवलं. तिने घरामागची जहाल तिखट ‘लवंगी मिरची’ आणली आणि स्नेहाच्या तोंडात कोंबली.
सगळ्यांना वाटलं की आता तरी स्नेहा तिखटाने ओरडेल, पण घडलं उलटंच. स्नेहाने ती मिरची आरामात चघळली, तिने ती गिळली आणि आईच्या डोळ्यात डोळे घालून ती एका पुरुषाच्या आवाजात ओरडली, “मिरची तर गोड आहे… अजून काळजाचं रत्तू (रक्त) आहे का ग प्यायला?” घरातल्यांच्या पायाखालची जमीन सरकली. हनुमान चालीसा सुरू झाली, स्वामींच्या नावाचा जप सुरू झाला. अखेर एका मोठ्या ओरड्यासोबत स्नेहाच्या शरीरातून ती शक्ती बाहेर पडली आणि खिडकीतून काळ्या धुरासारखी निघून गेली.
सगळं शांत झालं असं वाटत असताना, काही दिवसांनी तुषार पूर्णपणे बरा झाला. त्याने स्नेहाला एकांतात नेलं आणि विचारलं, “दीदी, त्या रात्री बाथरुममध्ये तू मला वाचवलंस ना?” स्नेहा म्हणाली, “हो रे, पण सुदैवाने ती बाई गेली आणि तू वाचलास.” तुषार थंडावून म्हणाला, “दीदी, तू ज्या बाईबद्दल बोलतेयस ती माझ्या खांद्यावर बसली नव्हती… ती बादलीतल्या पाण्यातून बाहेर येण्याचा प्रयत्न करत होती आणि मी तिला आत दाबत होतो. ती बाई आपल्या घरातली ‘बाधा’ नव्हती, तर ती या घराच्या पायाखाली गाडलेली एक शक्ती होती जी फक्त तुला शोधत होती.”
स्नेहा गोंधळली, “मला? का?”
तुषारने खिशातून एक जुना फोटो काढला. तो स्नेहाच्या आजीचा होता, जी कित्येक वर्षांपूर्वी अचानक गायब झाली होती. त्या फोटोत आजीने अगदी तशीच पांढरी साडी नेसली होती आणि तिच्या गळ्यात एक विचित्र ताईत होता… अगदी तसाच ताईत आज स्नेहाच्या गळ्यात आपोआप प्रकट झाला होता.
रात्रीच्या वेळी स्नेहा आरशासमोर उभी राहिली. तिने स्वतःच्या गळ्यातला तो ताईत पाहिला. अचानक आरशात तिला तिचं प्रतिबिंब दिसण्याऐवजी ती ‘काळी आकृती’ दिसली. तिने आरशातूनच स्नेहाच्या कानात कुजबुज केली, “तू तिला मिरची खायला दिलीस ना? आता मला तुझं काळीज खायला दे…” खोलीतले दिवे अचानक मालवले. बाथरुममधून पुन्हा एकदा उकळत्या पाण्याचा आणि कोणाच्या तरी अक्राळविक्राळ हसण्याचा आवाज घुमू लागला. तुषार बाहेरून दरवाजा ठोठावत होता, पण स्नेहा आता दरवाजा उघडू शकत नव्हती… कारण ती आता एकटी नव्हती.
(टीपः आम्ही देत असणारे हे आर्टिकल काही व्यक्तींसह घडलेले अनुभव आहेत. मात्र आम्ही कोणतीही अंधश्रद्धा पसरवत नाही तर हे आर्टिकल केवळ माहिती आणि मनोरंजनाकरिता असून Navarashtra.com यासाठी कोणतीही पुष्टी देत नाही)
