६५ व्या वर्षी निवृत्ती नाही...! रिक्षा चालवणाऱ्या मंगला आजींची साताऱ्यात चर्चा
६० व्या वर्षाचे वय हे निवृत्तीचे वय मानले जाते. या वयानंतर, एखादी व्यक्ती कामावरून निवृत्त होते. जीवन हे सहसा एक दिनचर्या, कुटुंबावर अवलंबून राहणे आणि सार्वजनिक जीवनातून माघार म्हणून पाहिले जाते. परंतु महाराष्ट्रातील कराड आणि उंडाळे यांना जोडणाऱ्या गजबजलेल्या रस्त्यांवर, मंगला आवळे दररोज हळूहळू ही धारणा बदलत आहेत. ६५ वर्षीय मंगला आवळे यांना प्रेमाने मंगला आजी असे म्हणतात. दररोज सकाळी, त्या त्यांच्या ऑटोरिक्षाचे सूत्रसंचालन करतात, मर्यादांपेक्षा गतिशीलता आणि अपेक्षांपेक्षा स्वातंत्र्य निवडतात. त्यांचा निर्णय केवळ उदरनिर्वाह कमाईपुरता मर्यादित नाही. हे तिच्या प्रतिष्ठेबद्दल आणि स्वाभिमानाबद्दलच्या खोल वचनबद्धतेचे प्रतिबिंब आहे. लहान वयातच विधवा झालेल्या मंगला आवळे यांनी आपल्या मुलांना वाढवण्यासाठी वर्षानुवर्षे कठोर परिश्रम केले.
मंगला यांनी वयाचे बंधन तिच्या मुलांना वाढवू दिले नाही. मंगला आवळे यांचे आयुष्य गाडी चालवण्यास सुरुवात करण्यापूर्वीच चिकाटीने भरलेले होते. लहान असतानाच त्यांनी पती गमावला. चार मुलांना एकट्याने वाढवले, त्यांना शिक्षण आणि स्थिरता देण्यासाठी मजूर म्हणून काम केले. वर्षानुवर्षे शारीरिक श्रम केल्याने त्यांना एक असे कुटुंब निर्माण करण्यास मदत झाली जे स्वावलंबी होऊ शकेल. तिचा मुलगा आता महाराष्ट्र राज्य मार्ग परिवहन महामंडळात (एमएसआरटीसी) ड्रायव्हर म्हणून काम करतो, तर तिच्या मुलींचे लग्न झाले आहे.
वाढत्या वयामुळे आणि मधुमेहासारख्या आरोग्य समस्या असूनही, तिला तिच्या मुलांवर आर्थिकदृष्ट्या अवलंबून राहायचे नव्हते. त्याऐवजी, तिला स्वतःच्या वैद्यकीय खर्चात आणि तिच्या मुलाच्या घरच्या खर्चात योगदान देण्याचा मार्ग सापडला. ६५ वर्षांच्या मंगला यांनी त्यांच्या मुलाच्या मार्गदर्शनाखाली अवघ्या पंधरा दिवसांत रिक्षा चालवायला शिकले. लहान मुलांनाही जे कठीण वाटू शकते ते तिच्यासाठी स्वावलंबी होण्याच्या दिशेने एक शक्तिशाली पाऊल ठरले. त्यानंतर लवकरच, तिने कराड-उंडाळे मार्गावर दररोज सकाळी ९ ते संध्याकाळी ६ वाजेपर्यंत प्रवाशांची वाहतूक करण्यास सुरुवात केली.
मी घरीच राहायचे, पण मला जाणवले की रिकाम्या बसणे कोणासाठीही फायदेशीर नाही. म्हणून, मी माझ्या मुलाच्या मार्गदर्शनाखाली रिक्षा चालवायला शिकली. हा एक उत्तम निर्णय ठरला. प्रत्येकाने असे धाडस दाखवण्याचा प्रयत्न केला पाहिजे… मी माझ्या मुलाच्या घरच्या खर्चासाठी आणि माझ्या स्वतःच्या आरोग्याच्या गरजा भागवण्यासाठी रिक्षा चालवते… मला रिक्षा चालवण्याची अजिबात भीती वाटत नाही आणि इतर रिक्षाचालक खूप समजूतदार आहेत; ते म्हणतात, “आधी आजीला जाऊ द्या.”
मंगलाचा प्रवास आव्हानांनी भरलेला होता. जेव्हा वाहतूक अधिकाऱ्यांना कळले की ती गाडी चालवत आहे, तेव्हा त्यांनी तिला परवाना नियमांचे पालन करण्यास सांगितले. निराश होण्याऐवजी, तिने मर्यादित औपचारिक शिक्षण आणि ग्रामीण पार्श्वभूमी यासारख्या अडथळ्यांवर मात करून अधिकृत प्रक्रिया पूर्ण करून सरकारी ड्रायव्हिंग लायसन्स मिळवण्याचा निर्णय घेतला.
