"एकमेकांवर धडकणारी क्षेपणास्त्रे, जहाजांवर होणारे हल्ले अन्...", कॅप्टन राहुल उसगावकर यांनी सांगितला अंगावर काटा आणणारा अनुभव
25 फेब्रुवारीला हे युद्ध सुरू झालं आणि दुर्दैवाने आम्ही 25 फेब्रुवारीलाच स्टेट ऑफ हॉरम्यूज मधून पर्शियन गल्फ मध्ये आम्ही एन्ट्री केली त्याच ठिकाणी आम्ही एक महिना होतो. पण त्या एक महिन्यामध्ये खूप काही अंगावर काटा आणणारे भीतीदायक प्रसंग आम्ही अनुभवले. या सगळ्यांमध्ये स्वतःच्या जीवाची भीती तसंच आमच्या 28- 29 जणांच्या स्टाफ ची काळजी घेणे हा सगळा प्रसंग होता. 88 हजार मॅट्रिक टन इतका अति ज्वलनशील असलेला डिझेल कार्गो आमच्या कंपनीच्या जहाजात होत.
अशातच आजूबाजूने वरून आकाशातून जाणारी मिसाईल्स एकमेकांना धडकणारी मिसाईल त्यांचा खाली येणारा धोकादायक डेब्रिज हे सगळं आम्ही पाहत होतो. या सगळ्या प्रसंगात नक्की काय करावे हे कळत नव्हते सगळीच परिस्थिती तणावपूर्ण होती. शुद्ध पिण्याच्या पाण्याची कमतरता अन्नाची कमतरता पण देवाच्या कृपेने आम्ही तेथून बाहेर पडलो, मात्र तरी कसे परत येऊ याची चिंता होती या सगळ्या प्रसंगात आमचा महिना गेला. जहाजावरून आम्ही दोघं बाहेर पडलो त्यानंतर आमच्या स्टाफ पैकी आणखी आठ जण परतले.
दुबईवरून आम्हाला फ्लाईटने आणलं गेलं, मात्र त्यावेळी सुद्धा आम्ही खाली पाहिलं स्टेट ऑफ हॉरम्यूज पास झाला त्यानंतर आम्ही सुटकेचा नि:श्वास सोडला.आपण जहाजावर असताना दोन हल्ले अनुभवले ज्या दिवशी आमच शिप ऑपरेशन होणार होत पण आमच्या नशिबाने आणि आमच्या बाजूला असलेल्या जहाजाच्या दुर्दैवाने त्या जहाजाचे ऑपरेशन सकाळी सुरू झाल. मात्र त्याच वेळी एक मानवविरोहित बोट त्या जहाजाला ठोकली मोठा स्फोट झाला आणि आमच्या सगळ्यांच्या काळजातही चर्र झालं…त्यामध्ये एकाचा मृत्यू झाला. हल्ला झाला ते जहाज होतं सेफ सी विष्णू नावाचे भारतीय कर्मचारी असलेलं जहाज होते.
दुसऱ्या जहाजातील लाईफ बोटद्वारे एका इराकी कर्मचाऱ्याला वाचवले हा पहिला मोठा आला आम्ही पाहिला. त्यानंतर आमचं जहाज घेऊन आम्ही दुबई आलो त्याच वेळेला आमच्या समोर असलेल्या एका जहाजावर मोठ्या अटॅक झाला सुदैवाने त्यामध्ये जीवितहानी झाली नाही. मात्र जहाजाच मोठे नुकसान झालं. हे सगळे हल्ले आणि हे सगळं वातावरण पाहून आमचा स्टाफही घाबरला होता. दिवस रात्र आम्ही कोणीही झोपत नव्हतो इतकं सगळंच भीतीदायक आणि अत्यंत तणावपूर्वक असं वातावरण वातावरण होतं घरी कधी जाऊ कसे सुखरूप राहू हेही माहिती नव्हतं.पर्शियन गल्फ मध्ये या परिसरातील जीपीएस सिस्टमही बंद करण्यात आली होती अशा परिस्थितीत आम्हाला इराक मधून दुबई मध्ये जहाज घेऊन येणार हे थोडसं कठीण होतं मात्र पारंपारिक दिशादर्शक पद्धती वापरून काही रेफरन्स पॉईंट वापरून थोडं धाडस दाखवून आम्ही दुबईपर्यंत आलो. या सगळ्यामध्ये माझा जहाजावरील स्टाफ, व्यवस्थापन आमच्यामध्ये असलेल्या उत्तम समन्वय व सहकार्य त्यामुळे आम्हाला हे शक्य झालं.
जहाजाचा कॅप्टन असताना ही सगळी परिस्थिती कशी काय हाताळली यावर राहुल याने सांगितलं की, आपण यापूर्वी घेतलेले प्रशिक्षण, वाचलेले पुस्तक आणि जीवनाचे काही ध्येय घेऊन आपण चाललो आहोत हा मराठी बाणा हा मला यावेळी उपयोगाला आला माझं कॅप्टन म्हणून एकच काम होतं की आपल्या क्रू ला सगळे चित्र स्पष्टपणे दाखवणे, आम्हाला अनलिमिटेड इंटरनेट फॅसिलिटी कंपनीने दिली होती त्यांचे मनोरंजन कसं होईल व सगळ्या कर्मचाऱ्यांना सतत बिझी ठेवणं हे काम आपण केलं आणि म्हणून आपण जहाजावर ही सगळी परिस्थिती हाताळू शकलो असं राहुल यान नमूद केल.मी जहाजावरून निघायचं ठरवलं मला कृ चेंज करायला येणारी माणसं वातावरण खराब असल्यामुळे दोन दिवस उशिरा आली जहाजावरून शिडीवरून उतरणे हे धोकादायक असतं पण उत्तम प्रशिक्षण व अनुभव यामुळे आपण जहाजावरून उतरलो त्यानंतर मला पाण्यातूनच पाच तासाचा बोट प्रवास होता.या सगळ्या युद्धपूर्ण वातावरणात अनेक जहाजे आजही अडकून आहेत यामध्ये आपल्या देशाची जवळपास 80 टक्के जहाज असू शकतात. स्टेट ऑफ हाॅरम्यूज फार मोठा एरिया फार मोठा नाही 30 नॉटिकल माईल इतकी त्याची लांबी आहे.जास्तीत जास्त दहा तासात हा टप्पा पार करता येतो जवळपास 60 टक्के ऑइल उद्योग याच समुद्रध्वनीतून होतो अशी माहिती अनुभवी असलेल्या राहुल उसगावकर यांनी दिली.
