शनिवार, 4 जुलै 2026
फोटो सौजन्य- सोशल मीडिया
Sanjeev Majumdar Inspiring Story: माणसाची खरी उंची त्याच्या शरीराच्या उंचीवरून नव्हे, तर त्याच्या ध्येयावरून आणि कर्मावरून मोजली जाते, असे अनेकदा म्हटले जाते. आसामच्या जोरहाट जिल्ह्यातील तिताबरचे रहिवासी असलेले शिक्षक संजीव मजूमदार हे या विधानाचा जिवंत पुरावा आहेत. अवघी तीन फूट उंची असलेल्या संजीव यांनी आपल्या शारीरिक अपंगत्वाला कधीही आपली कमजोरी बनू दिले नाही. त्यांनी आपल्या धाडसाने, आत्मविश्वासाने आणि समर्पणाने हे सिद्ध करून दाखवले की, मजबूत इराद्यांसमोर कोणतीही अडचण मोठी नसते.
आज संजीव मजूमदार हे तिताबर येथील ‘श्रीमंत शंकर विद्यापीठ’ येथे सहाय्यक शिक्षक म्हणून कार्यरत आहेत. शिक्षण क्षेत्रातील त्यांच्या उत्कृष्ट योगदानाबद्दल वर्ष २०२५ मध्ये त्यांना जोरहाट जिल्ह्याचा ‘सर्वोत्कृष्ट शिक्षक पुरस्कार’ देऊन सन्मानित करण्यात आले.
आपल्या प्रवासाची आठवण सांगताना संजीव म्हणतात, “मी वर्ष २००८ मध्ये सहाय्यक शिक्षक म्हणून माझी नोकरी सुरू केली होती. सुरुवातीला माझी नियुक्ती जोरहाट येथे झाली होती. त्या वेळी दररोज प्रवास करणे माझ्यासाठी अत्यंत कठीण होते. वर्ष २०१५ मध्ये माझी बदली तिताबरच्या शाळेत झाली, जी माझ्या घरापासून अवघ्या एक किलोमीटर अंतरावर आहे. त्या वेळी जोरहाटचे तत्कालीन उपायुक्त विशाल वसंत सोळंकी यांनी माझी येथे नियुक्ती करण्यासाठी मदत केली होती.” ते पुढे म्हणतात, “या १८ वर्षांच्या सेवेदरम्यान मला अनेक चांगले-वाईट अनुभव आले. पण मुलांसोबत घालवलेला प्रत्येक क्षण माझ्या आयुष्यातील सर्वात सुंदर काळ आहे.”
दररोज संजीव आपल्या खांद्यावर केवळ पुस्तकांचेच नव्हे, तर मुलांच्या अपेक्षांचे ओझे घेऊन वर्गात प्रवेश करतात. त्यांची उंची कमी असल्यामुळे त्यांना मुलांना शिकवण्यासाठी बेंचवर उभे राहावे लागते. पण यामुळे ना त्यांच्या मनात कोणतीही अडचण निर्माण होते, ना त्यांच्या विद्यार्थ्यांच्या मनात! त्यांच्यासाठी ही त्यांची कमजोरी नसून, त्यांचा संघर्ष आणि आत्मविश्वासाची सर्वात मोठी ओळख आहे.
अध्यापनाव्यतिरिक्त शाळेच्या प्रत्येक जबाबदारीत संजीव समान सहभाग घेतात. शाळा परिसराच्या स्वच्छतेपासून ते माध्यान्ह भोजनाच्या व्यवस्थेपर्यंत, प्रत्येक काम ते पूर्ण निष्ठेने करतात. त्यांच्या सहकाऱ्यांच्या मते, ते शाळेतील सर्वात जबाबदार आणि विश्वासू शिक्षकांपैकी एक आहेत.
या जबाबदाऱ्यांविषयी संजीव म्हणतात, “मी शाळेत माध्यान्ह भोजनाची व्यवस्था पाहतो, स्वच्छतेची जबाबदारी सांभाळतो आणि इतर प्रशासकीय कामांमध्येही सहकार्य करतो. वर्ष २०२५ मध्ये मला जोरहाट जिल्ह्याचा सर्वोत्कृष्ट शिक्षक पुरस्कार मिळाला, जो माझ्या आयुष्यातील अतिशय अविस्मरणीय क्षण आहे.”
अध्यापन ही त्यांच्यासाठी केवळ नोकरी नसून समाज निर्मितीचे एक मिशन आहे. शाळेच्या वेळेनंतरही ते मुलांना शिकवतात आणि दरवर्षी गुणवंत विद्यार्थ्यांना स्वतःच्या बाजूने पुरस्कार देऊन त्यांचा उत्साह वाढवतात.
नियुक्ती मिळाल्यानंतर त्यांनी स्वतःहून आपल्या घरापासून सुमारे ३० किलोमीटर दूर असलेल्या चारीगाव येथील एका शाळेत सेवा देणे मान्य केले. सलग सात वर्षे त्यांनी कठीण परिस्थितीत दररोज लांबचा प्रवास करून मुलांना शिक्षण दिले. नंतर प्रवासाचा त्रास लक्षात घेऊन त्यांची बदली तिताबर येथील शाळेत करण्यात आली. एक शिक्षक असण्यासोबतच संजीव प्रशासनाने सोपवलेली अतिरिक्त जबाबदारीही पूर्ण मन लावून पार पाडतात.
