शुक्रवार, 13 नोव्हेंबर 2026
(फोटो सौजन्य- इन्स्टाग्राम)
भारतातील टॉप कॉमेडियनपैकी एक असलेला कपिल शर्मा त्याच्या कारकिर्दीच्या शिखरावर आहे. कॉमेडियन म्हणून प्रसिद्धी मिळवल्यानंतर, कपिलने आता एक अभिनेता म्हणूनही स्वतःची ओळख निर्माण केली आहे. कपिल शर्माची कहाणी केवळ हास्याने भरलेली नाही; ती तुटण्याची आणि पुन्हा उठण्याची आहे. कपिल शर्मा नेहमी सगळ्यांना हसवत असला तरी त्याच्या आयुष्यात अशा अनेक गोष्टी घडल्या आहेत ज्यामुळे तो तुटून गेला होता.
२००४ मध्ये, त्याच्या वडिलांचा मृत्यू झाला. तो काळ कपिलसाठी सर्वात कठीण होता. कौटुंबिक जबाबदाऱ्या, अपूर्ण स्वप्ने आणि एक अंतर्गत शून्यता हे सर्व एकाच वेळी त्याच्यासमोर उभे होते.
दरम्यान, नशिबाने आणखी एक संधी दिली. २००७ मध्ये, कपिलने “द ग्रेट इंडियन लाफ्टर चॅलेंज” चा तिसरा सीझन जिंकून केवळ ट्रॉफीच नाही तर ओळखही मिळवली. त्याच्या हातात १० लाख रुपयांचा चेक होता, पण त्याच्या मनात एक वेदना होती: “आज बाबा इथे असते तर बरे झाले असते.” तो क्षण त्याच्यासाठी विजयापेक्षा भावनिक आठवणीचा होता. नंतर, जेव्हा त्याचा शो सुरू झाला तेव्हा तो रात्री ९ वाजता त्याच्या घराबाहेर उभा राहून शेजारच्या घरांमधून येणारा हास्य ऐकत असे.
ईटाईम्सला दिलेल्या मुलाखतीत कपिलने त्याच्या आयुष्यातील चढ-उतारांबद्दल सांगितले आणि तो म्हणाला, “प्रत्येक युगाचे स्वतःचे आकर्षण होते. बालपण वेगळे होते. माझे वडील असतानाचा काळ वेगळा होता. २००४ मध्ये त्यांच्या निधनानंतर, आयुष्य पूर्णपणे रुळावरून घसरले. नंतर मला टीव्हीवर पुन्हा संधी मिळाली आणि मी पुन्हा रुळावर आलो. वयाच्या ३६ व्या वर्षी नैराश्याने मला खूप त्रास दिला आणि मी पूर्णपणे तुटलो. लोक म्हणू लागले, ‘सर्व संपले.’ मग मी लग्न केले. मग शो परत आला. मग मी पुन्हा ३००+ एपिसोड केले.”
‘मला धर्म बदलायचा… ‘, कोरिओग्राफर रेमोने पालकांना सांगितले, वडिलांच्या एका अटीने बदललं आयुष्य
तो दररोज त्याच्या वडिलांच्या आठवणींबद्दल बोलला आणि म्हणाला, “भूतकाळ कधीच बदलत नाही. जे गेले ते कधीच परत येत नाहीत. जेव्हा मी ट्रॉफी जिंकली (द ग्रेट इंडियन लाफ्टर चॅलेंज सीझन ३) आणि १० लाख रुपयांचा चेक मिळाला तेव्हा मी विचार करत रडलो… काश माझे वडील आज इथे असते. जेव्हा माझा शो सुरू झाला तेव्हा मला आठवते की रात्री ९ वाजता मी माझ्या घराबाहेर शांतपणे उभा होतो. सोसायटीतील प्रत्येक घरात टीव्ही चालू होते आणि मला लोकांचे हसणे ऐकू येत होते. मी स्वतःला विचारले, ‘जर बाबा जिवंत असते तर ते खूप आनंदी असते.’ मला त्यांची दररोज आठवण येते, पण काही क्षण जास्त कठीण असतात.”
